Jezelf zijn, waarom zou je dat doen?

Jezelf zijn, jezelf zijn. Maar wie ben jij eigenlijk?

Wie ben jij, als je niet meer al die shitty overtuigingen gelooft die in je hoofd verstopt zitten. Als je niet meer danst naar de pijpen van iemand anders. Als je niet meer luistert naar die criticus in je hoofd. Wie ben jij dan eigenlijk?

Het is natuurlijk een uitgemolken zinnetje ‘je moet gewoon jezelf zijn’. Het is super vaag en misschien komt het ook wel je neusgaten uit. Jaja, mijzelf zijn, nou weet ik het wel.
Toch is het denk ik één van de grootste problemen waar we mee te maken hebben. Het is ook één van de redenen dat je in een burn-out terecht komt, als je te ver verwijderd bent van jezelf.

Kinderen zijn puur, zijn heel oprecht. Kinderen zijn vaak echt zichzelf. Maar wij volwassene zijn er een ster in om dat de kop in te drukken.

‘Hou op met huilen, iedereen kijkt.’
 ‘Nee, je kan geen twee verschillende schoenen aan, wat moeten mensen daar wel niet van denken?’
 ‘Gedraag je nou eens, doe eens normaal.’

We hebben al snel geleerd om ons kop niet boven het maaiveld uit te steken en om je vooral in te blenden met de menigte. Als je niet opvalt, kan je ook niet zoveel overkomen. En langzaamaan word je steeds meer verwijderd van wie je in werkelijkheid bent. Langzaamaan komen er steeds meer overtuigingen in je hoofd, ga je steeds meer geloven wat anderen zeggen en leer je steeds meer dat hoe jij het doet, eigenlijk helemaal niet goed is.

Maar dat kan toch niet de bedoeling zijn? Want wat voor saaie wereld is het, als iedereen hetzelfde is, als iedereen hetzelfde leuk vindt. Er is een verschil tussen een mening en een feit, maar deze worden dikwijls door elkaar gehaald. 

Want wat jij niet vindt kunnen, kan voor mij de normaalste zaak van de wereld zijn. Als ik nou twee verschillende schoenen wil dragen, wat kan jou dat eigenlijk schelen?
We vinden overal maar iets van. We vinden tegenwoordig ook maar dat we dat moeten uiten. Vooral social media draagt hier zijn steentje aan bij. Lekker veilig achter je toetsenbord mensen zwart zitten maken.

Maar weet je dat die mensen die het kop boven het maaiveld durven uit te steken, vaak het verst komen. En weet je wat het bijzondere is: eerst lachen ze je uit en daarna doen ze je na.

Je hoeft jezelf niet te zijn om je te bewijzen tegenover anderen, dan doe je het namelijk weer voor iemand anders. Jezelf zijn doe je voor jezelf. Omdat je er veel gelukkiger en relaxter van wordt, een veel leuker mens.

Als je achter staat wie jij bent, straal je dat ook uit. Je hele energie verandert. Je trekt mensen aan die je ook echt om je heen wilt hebben. Dan is het nog leuk om een complimentje te krijgen, maar je dag valt of staat daar niet mee. Net als iemand het niet met je eens is, of iets wat jij draagt lelijk vindt. Dat is dan ook prima, want dat mag. Duizend mensen, duizend meningen. 

Jezelf zijn, het is een uitgemolken uitspraak, maar dat is die niet voor niks. Het is essentieel voor je levensgeluk. Want weet je, je gaat nooit iedereen tevreden houden. Never, never nooit niet. Je bent geen fucking pot nutella. En zelfs als je dat wel was, dan heb je nog mensen die lactose intolerant zijn of niet van chocola houden (dat kan ik mij ook niet voorstellen maar goed, die mensen bestaan :P) 

Het is misschien even zoeken, wie er verstopt ligt onder al die overtuigingen, onder al die meningen, onder al die bullshit. Maar het is de zoektocht waard, ik spreek uit eigen ervaring.

Dus bij deze vraag ik jou: wie ben jij eigenlijk? Laat het mij weten.