Dit is waarom je juist een stapje terug moet doen bij stress

Als je het druk hebt, dan zet je toch een tandje bij? Dan loop je toch even nog wat harder en dan wring je jezelf gewoon nog in wat meer bochten. 

Ja toch? Normaalste zaak van de wereld.

Of toch niet…

Herken je dat, dat als je gestressed bent je als een kip zonder kop allemaal dingen begint te doen? Je bureau een grote chaos wordt van alle uitpuilende briefjes en to-do lijstjes. Dat je hoofd overloopt want JE MOET NOG ZOOVVEEEEELLLLLL. Je gaat van hot naar her, vergeet duizend dingen en aan het einde van de dag ben je moe maar zeker niet voldaan.

Je stressysteem raakt helemaal overbelast. Logisch nadenken, wat is dat? Je concentratie is ver te zoeken, je geheugen laat je in de steek en je hebt de focus van een doperwt. De minste of geringste geluidjes kunnen je al afleiden en in je hoofd wordt de chaos groter en groter… 

Helaas leren we dit ook verkeerd aan, dat begint vaak al op school en tijdens de opvoeding. Eerst de vervelende klusjes en dan de ontspanning. Ben je moe? Eerst toch nog even dat taakje of die sommetjes afmaken en daarna mag je lekker doen waar je zin in hebt.

Maar heb jij weleens geprobeerd om een appje te sturen terwijl je telefoon al leeg was? Of heb je weleens geprobeerd te rijden op een katslege tank? Heb je weleens geprobeerd te koken zonder ingrediënten in huis? 

Wat niet gaat, dat gaat niet. Als je interne batterij leeg is, heeft het geen zin om er een tandje bij te zetten.

Je ervaart veel meer chaos en frustratie. Maar dat is hoe wij het geleerd hebben. Ontspanning bungelt ergens onderaan, aan een zijden draadje wat bij het minste of geringste wordt doorgeknipt; ontspannen, dat komt later wel…

Wat als we het omkeren? Eerst ontspannen en dan de taak.

Ik hoor je nu denken: ‘Ja maar dan komt er nooit iets af. Dan kom ik nooit meer van de bank. Dan heb ik helemaal nergens meer zin in. Nee, ik maak het eerst af, en DAN…’

En dan wat? Dan ligt de volgende taak op je te wachten? Het huishouden is nooit af, er is altijd wel een boodschap vergeten, qua werk is er altijd wel iets te bedenken en er is altijd wel iemand de aandacht van je vraagt.

Maar doorrijden op een lege tank, daarmee sloop je je auto. Waarom sloop jij jezelf?

Eerst ontspannen en vanuit daar in beweging komen. Het voelt heel gek, heel onwennig en super onzeker. Want komt je dan inderdaad nog van die bank af? Het zal je verbazen wat dit voor je gaat betekenen als je hiermee durft te spelen en te experimenteren. 

Wat ik namelijk merk is het volgende. Laat ik even een dag schetsen waarop je ’s ochtends al denkt ‘Nope, dit wordt ‘m niet.’ Die dagen hebben we allemaal weleens, ook alle mindsetguru’s die doen alsof het niet zo is.

Anyway, zo’n dag dus. Vroegâh, zo’n 5 jaar geleden, zou ik toch de laptop openklappen en met tegenzin beginnen aan de mailtjes die ik moet klaarzetten, de berichten die ik moet schrijven en de mailtjes beantwoorden die nog ongeopend in mijn mailbox zitten. Maar omdat het zo’n kakdag is, kost alles mij enorm veel moeite en frustreert het mij. Je zal zien dat mijn laptop dan ook vast loopt en ik dat ding eigenlijk door het raam wil smijten.

Alles wat daarop volgt, is moeilijk en gaat moeizaam. Als dikke stront door een trechter zoals ze dat weleens zeggen. Er komt een heleboel frustratie bij kijken.

Het gevolg hiervan is, is dat de dingen die mij normaal vanzelf afgaan, ineens 3 keer zo lang duren. Dat de boodschap die ik wil overbrengen, helemaal niet overkomt omdat ik die met boosheid zit te typen. Dat mijn vriend de volle laag krijgt omdat hij het dichtste bij staat en dus alle frustratie om hem af ziet komen als een kanonskogel.  

 Het gevolg is ook dat ik in mijn hoofd van hot naar her ga: dit moet ik nog doen, en dat, oooh en dit ook nog en HOE DANNNNNNNN??? 

Ik doe het allemaal wel, maar ik doe het maar met halve aandacht en vooral 0,0 ontspanning en plezier. Dit gaat ten koste van de kwaliteit van het werk wat ik doe en vooral gaat het ten koste van mijn mentale gezondheid.

Weet je hoe ik het nu doe, als ik wakker word en denk ‘nope, nee, dit wordt hem niet’. Uiteraard probeer ik eerst sturing te geven aan mijn gedachtes maar soms gaat dat gewoon even niet. Dan ga ik bij mijzelf na: wat heb ik nu nodig? Dat is vaak iets van een wandeling, yoga, de stilte opzoeken. En dat ga ik doen. Daarna monitor ik bij mijzelf; hoe voel ik mij nu?

Als ik mij goed voel, ga ik aan de slag. Voel ik het nog steeds niet, dan doe ik die dag niks of echt het minimale. Het verbazingwekkende is, is dat ik de dag erna vaak weer vol inspiratie en vooral goeie zin zit. En dan gaan alle dingen mijn weer gemakkelijk af en vlieg ik door mijn to-do lijst heen.

Loop je op je tandvlees? Haal er dan eens een tandje af, in plaats van dat je die erbij doet.

  • Ga een stukje wandelen, met je kop in de frisse buitenlucht.
  • Ga eens een kwartier zitten en staar voor je uit. Zonder telefoon of andere afleiding. Alleen even jij, je ademhaling, iets te drinken en het liefst een raam om uit te staren.
  • Maak het bespreekbaar, bij je manager, je collega’s, je gezin of je vrienden. Als je hulp durft te vragen, zal je verbaasd zijn over hoeveel mensen je willen helpen. 


Als je stressysteem zo overbelast en zo actief is, kan je ook niet meer logisch nadenken. Daarom zijn de meest simpele dingen ook ineens zo moeilijk. Daarom doe je 3 keer zo lang over die mail die je normaal zo uit je vingers rolt. Daarbij maak je jezelf echt kapot als je dit te lang blijft doen. Je beschadigt je hersenen en de kans dat je in een burn-out komt (als je daar niet al in zit) is echt heel groot.

Eerst je stressysteem tot rust brengen, vanuit daar weer in beweging. Ontspan, haal adem. Rustig in en uit door je neus en hou dit 5 minuutjes vol. Doe je ogen open en bekijk de wereld weer met een verfrissende blik, ik garandeer je dat het werkt.